Iedereen keer er naar uit om nog eens naar Omer te gaan. Eindelijk was het vrijdag zo ver.
Het was een enthousiast weer zien van beide kanten. Omer zag er heel goed uit. Hij kon alweer rond lopen en zot doen. Hij moet wel nog voorzichtig zijn, maar het was al veel beter dan de vorige keer. Toen bleef hij enkel in zijn mandje zitten. Maar nu was hij speels en kwispelde hij van blijdschap om zijn klasvrienden terug te zien.
Het deed ons allemaal deugd om hem weer eens te kunnen aaien en knuffelen.
Je bent onze allerbeste vriend, Omer!
Nooit vergeten!
